Mikil lifandi býsn virðist fólk ætla að hafa áhyggjur af þessum fáeinu hvalaræksnum sem verið er að draga á land þessa dagana. Stórhvalveiðiþjóðirnar Bandaríkin, Rússland og Japanir hneykslast meira að segja á þessu athæfi okkar. Þvílík hræsni. Afhverju ættum við ekki að nýta þennan part fæðukeðjunnar eins og aðra hluta hennar. Ég heyrði einhvern segja í dag að það mætti ekki skjóta hvalina því þá myndu þeir læra að forðast hvalaskoðunarskipin. Ég efast um að hvalirnir tveir sem skotnir hafa verið til þessa hafi vit á að forðast hvalaskoðunarskip héðan af.

Hvalkjöt getur verið afbragðs matur og renni ég því hýru auga hvalanna tveggja sem veiddir hafa verið. Ég vildi bara spyrja...  er einhver til í að deila með mér skrokki?

Akureyri hefur marga kosti. Ég ætla þó ekki að telja þá upp. Eitt sem mér finnst þó vanta eru góðir skyndibitastaðir. Já ég veit, ég má ekki við mörgum slíkum ferðum en engu að síður er þetta nokkuð merkilegt. Hér er reyndar Sub-way og Dominos en það eru einu alþjóðlegu skyndibitakeðjurnar sem hér eru með útibú. Þá sjaldan mig langar í skyndibita er því ekki um auðugan garð að gresja. Pizzastaðirnir hér eru nokkrir og ágætir sumir. Hamborgara er nær einungis hægt að fá í subbulegum sjoppum, ef frá eru taldir 1500-2000 króna hamborgara á Greifanum, Bautanum og slíkum stöðum. Slíkt kallast varla skyndibiti. Einn kjúklingastaður er starfræktur hér á af grunsamlegum ástæðum. Ég hef ekki enn rekist á manneskju sem ber þeim stað vel söguna. Sjálfur hef ég gefið honum þrjá sénsa í gegnum árin en þeir verða sko ekki fleiri. Tikk-takk kom sæmilega sterkt inn og maður getur hitt á ágætis lokur þar, fer þó algjörlega eftir því hver er að vinna.

Einhver sagði mér að ástæðan fyrir að KFC væri ekki hér á Akureyri væri það að hér byggju ekki nógu margir samkvæmt alþjóðlegum staðli þeirra KFC kónga. Á ferðalagi mínu um suðurlandið í sumar sá ég hinsvegar KFC stað á Selfossi, svo þau rök falla um sjálft sig. Götugrillið er með ágætis hamborgara en þó ekkert í líkingu við t.d. Hamborgarabúllu Tómasar sem heldur t.d. út útibúi á Egilsstöðum. Afhverju ekki hér? Ég er þó yfirleitt nokkuð ánægður með að hér skuli ekki vera t.d. KFC. Það kæmi sér heilt yfir alls ekki vel fyrir mig. Þó leiðist mér stundum að hafa ekki valið.

Að öðru. KF Nörd heillaði mig ekki. Í fyrsta lagi vegna þess að ég er ekki með Sýn. Í öðru lagi vegna þess að mér leiðist að horfa á feita og/eða renglulega stráka sem ekkert kunna spila íþróttina. Ég hef lengi velt fyrir mér hvers vegna Sýn sýndi ekki smá frumkvæði og hafði KF Nörd með stelpum. Það myndi ég klárlega horfa á. Þetta hefur blundað í mér í allnokkra mánuði því ég held að möguleikarnir á vinsældum þess háttar þáttar væru margfaldir á við strákanördana. Hugsiði ykkur allt aukaefnið, myndir úr búningsklefa og þess háttar. Þessi myndbútur sem linkurinn hér vísar á fullkomnar eiginlega akkúrat það sem ég hef löngum ímyndað mér.

Ég er þó nokkuð viss um að bekkjarsystur mínar í kynjafræði finnist þetta ekki jafn góð hugmynd og mér, en þær verða að eiga það við sig.
http://www.kvikmynd.is/video.asp?land=&offset=0&id=2643

Kv. Baldur

Ákvað að senda síðuna mína í nýtt útlit. Prófaði ýmislegt en þetta kom best út. Vil þó biðja ykkur að dæma um hvort þetta skuli verða svona til lengdar eður ei. Annars vil ég benda fólki á síðuna hans Hjörvars, hann var að koma með stórglæsilegan nýjan pistil af manndómi sínum. Tengilinn finnið þið í tenglasafni mínu hér niðri til vinstri.

Tók reyndar hressilega til í tenglunum hjá mér. Tók allt út sem ég skoða ekki. Hennti fullt af bloggurum út sem höfðu ekki bloggað í einhverja mánuði, eða jafnvel ekki á árinu. Danni slapp þó en er á síðasta séns . Skipti tenglunum í þrennt; Bloggarar (sem eru þá virkir), Endrum og eins (sem er það sem ég skoða af og til) auk þess sem ég setti allt sem ég skoða daglega undir einn hatt. Kíkið á það. Að lokum hennti ég nokkrum þreyttum síðum út af listanum hér efst til vinstri. Ef einhvrejir vinir mínir eru með nýjar síður eða eitthvað slíkt þá væri gaman ef þeir hinir sömu myndu benda mér á það (t.d. Binni makk, man ekki slóðina á nýju síðuna).

Senn líður að nýjum pistli frá mér. Er að melta ýmislegt sem ég þarf að koma á blað áður en lagnt um líður. 
Fylgist með og kjósið í könnuninni

Baldur

Hét því eitt sinn að blogga fullur. Nú er svo komið. Varð svona myndarlega fullur af sögulega litlu áfengi. Hænuhaus kallast það. Drakk skitin fjögur glös af sterku í kók (segi fjögur en það voru í raun tvö). Bætti kippu af bjór (einum bjór) við og það orsakaði þessa ölvun. Vil sérstaklega þakka Atla fyrir að benda mér á stafsetningavillu í þriggja vikna gamalli færslu. Gott að menn finna sér eitthvað að gera. Ég þykist vita að..... æi man ekki. Veit samt margt. Veit það eitt t.d. að ég mun taka þessa færslu út á morgun. Ekki gáfuleg hugmynd og ég kenni  Binna Makk alfarið um hana! Jón Norðurland og Ottó föðurland fóru í Sjallan áðan. Létu pranka út úr sér nærri 2000 kall fyrir ball með Pöpum sem eru þokkalega last year sko. Frekar færi ég á KK. Sáum einn Papann fyrir utan, ótrúlega drjúgan með sig eitthvað. Það eitt nægði til að ákveða að fara ekki. Langaði samt lúmskt. Skil enn ekkert í því hvernig má vera að ég sé jafn drukkinn og raun ber vitni. Ég er það drukkinn að ég myndi næstum því hringja í hvern sem er. Tók þó þá pólitísku ákvörðun að hringja í engan. Sá var mjög hress... bless. Nei bíddu, rjúpa í fyrramálið. Ætla að fara að fordæmi manns sem ritaði pistil um daginn um hvernig skildi heimfæra "veiða sleppa" aðferðina uppá skotveiði. Hann lagði til að menn skytu framhjá. Það mun ég örugglega gera, ef ástandið verður þessu líkt. Vona samt að renni af mér þegar ég leggst á koddann. Og Atli fatli, það er sko ekki nokkur stafsetningarvilla í þessum texta, það skal ég hengja mig og þig uppá!
Sælir.... eru fattlausir, þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir.

Að lokum. Tilvitnun í ágætis náunga sem var með mér í bekk í fyrra. Honum líkaði hreint ekki við suma kennarana og aðferðir þeirra. Sigfús þessi er ekki vanur að liggja á skoðunum sínum: "Þessi lestur var svo sannarlega hverju orði sannari. Þessir kennaradjöflar geta nú fyrr tekið mann í rörið svo þeir troði ekki pungnum með."

Álit mitt á ríkisstarfskonum er mjög takmarkað svo ekki sé dýpra í árina tekið. Um það ritaði ég pistil á dögunum. Fyrir þá sem ekki muna eftir honum gefur hér að líta smá brot:

"Ég hef lennt í því undanfarið að þurfa að vera tíður gestur á bæjar- og sýslumannskskrifstofum. Það er ekki auðveldur leikur. Mér líður alltaf eins og Ástríki og Steinríki í þrautunum 12 þegar þeir áttu að sækja um leyfisbréf númer 838. Maður getur orðið geðveikur á nákvæmninni og regluseminni sem þarna ríkir. Engu má raska. Ef margir eru komnir til að sækja ökuskýrteini eða til að láta þinglýsa húsaleigusamningum myndast oft löng biðröð. Sérhæfingin er svo öfgakennd að mér blöskrar."

Eftir hádegið í dag varð ég enn og aftur fyrir því að þurfa að hafa samskipti við þetta fólk. Þar sem lundin var létt og helgin í seilingarfjarlægð ákvað ég að taka á þessu liði á algjörlega nýjan hátt. Ég kom hlaupandi inná sýsluskrifstofuna er klukkan var 45 mínútur gengin í þrjú. Kortér í lokun. Ég byrjaði á því að standa í biðröð í kortér. Á undan mér var drengur sem ber nafnið Sigmar. Ég þekki hann ekki en sá nafnið á blaðinu sem hann bar með sér. Þrátt fyrir að vera hinn blíðasti í fasi og afskaplega auðmjúkur lennti Sigmar illa í klóm kerlingana á sýsluskrifstofunni, var blátt áfram rækilega látinn heyra það. Hann gekk niðurbrotinn maður út af sýsluskrifstofunni með kúkinn í buxunum og skottið á milli lappanna. Nei, húsaleigubæturnar sínar fékk hann ekki. Það var á þessari stundu sem ég ákvað að taka nýjan pól í hæðina. Skipti snarlega um karakter og ákvað að leika bíræfinn hálfbjána, léttan í fasi en alvörugefinn. Þrátt fyrir margar heimsóknir á þessa sýsluskrifstofu hef ég aldrei séð svo mikið sem glott á andlitum þeirra sem þarna neyðast til að fara hjá, hvað þá þeirra sem þarna vinna. Þetta byrjaði þó ekki vel. "Já góðan daginn" sagði ég, "ég er hingað kominn til að sækja þinglýstan húsaleigusamning sem þér eigið að hafa undir höndum" og brosti í kampinn. Kerlingin horfði þegjandi á mig stundarkorn, svona rétt til þess að ákveða hvort hún ætti að taka mig alvarlega. "Má ég sjá kvitunina þína sem þú átt að hafa" sagði hún frekjulega, allt að því gremjulega. "Haha nei, hana hef ég sko ekki" sagði ég og hló að henni, en bætti svo við með fádæma hæðnum sakleysistón "Skiptir það máli?". "Nei nei, svo sem ekki" muldraði konan ofan í afgreiðsluborðið og rétti mér húsaleigusamninginn.

Því næst fór ég í röðina til gjaldkerans. "Vildir þú vera svo væn að leyfa mér að greiða virðisaukaskattinn minn" sagði ég bíræfinn og setti upp sparisvipinn. Það þótti meira en sjálfsagt enda finnst gjaldkerum fátt skemmtilegra en að hafa af manni péning. Til að gera langa sögu lengri kom upp úr krafsinu að veskið var úti í bíl og klukkan orðin þrjú. Ég afsakaði mig eins innilega og mér var unnt, gekk erinda minna en kom aftur að vörmu spori. Móður og másandi kom ég æðandi að gjaldkeraborðinu með debetkortið á lofti. Með bíræfnu fasi mínu og orðaleikjum tók ég eftir því að glott færðist yfir andlit kvennanna. Ekki var allt búið enn. Þegar á reyndi var ekki heimild fyrir þeim 969.813 krónum sem ég taldi mig eiga að borga í skatt. Eftir nokkrar símhringingar og enn fleiri afsakanir (klukkan býsna langt gengin í fjögur og ég fyrir löngu orðinn eini viðskiptavinurinn) uppgötvaði ég að upphæðin var um 800.000 krónum of há. Þegar ég tilkynnti gjaldkeranum þessa smávægilegu yfirsýn mína að viðbættum nokkrum hnyttnum málsháttum og öðrum málskreytingum vakti það umsvifalaust kátínu kerlingana. Svo mikil var gleðin að fleiri en ein táraðist. Ég gætti þess að halda karakter, þakkaði auðmúklega fyrir mig og óskaði þeim velfarnaðar í stafi en umfram allt góðrar helgi. Bætti þetta enn á gleðina og það síðasta sem ég heyrði, er ég yfirgaf skrifstofuna var að þetta væri nú tvímælalaust hápunktur vikunnar. Það þótti mér vænt að heyra enda ekki á hverjum degi sem þessar blessuðu konur sjá ástæðu til að gleðjast.

Boðskapur þessara litlu sögu úr mínu hversdagslífi er sá að ríkisstarfskonum er hægt að gera til geðs, en maður þarf svo sannarlega að seilast býsna lágt til að svo megi verða.

Síðastliðinn föstudag var bekkjarpartý. Partýið var býsna gott, við félagarnir spiluðum pró-evólúsjon sokker þangað til stelpurnar mættu... og reyndar aðeins lengur. Þegar þær fóru að skæla of mikið yfir því hvað við værum leiðinlegir lögðum við stýripinnana frá okkur. Þriðji bjórinn rann niður, ekki ljúflega, enda var ég hálf slappur eftir veikindi fimmtudagsins og gerði mig því stikkfrí frá frekari drykkju og lét mig hverfa heim á leið, um klukkan 10. Já, partýið byrjaði sem sagt snemma. Partýið er hinsvegar ekki aðalatriði þessarar sögu. Hinsvegar er þetta mikilvægur inngangur því að nú ætti öllum að vera ljóst hvers vegna ég skildi bílinn minn eftir. Gestgjafi partýisins býr nefnilega ekki nema steinsnar frá mér. Samt sá ég ríka ástæðu til að fara þangað á bíl. Sem er í raun fáránlegt. Ég man reyndar núna annað sem er enn fáránlegra; ég fékk far heim. Jeminn.

Jæja, að aðalatriðinu. Á laugardagsmorguninn var fílíngurinn bara býsna góður og ég ákvað því að rölta eftir bílnum. Frekar kalt var í veðri og Hulda að vinna sem þýddi það eitt að úlpan mín var ekki á sínum stað. Ég, vitandi að labbið tæki í mestalagi fimm mínútur, setti 66°n húfu á hausinn og hélt út í ferska morgunloftið. Á leið minni varð ég aðeins var við einn gangandi vegfaranda. Vegfarandinn var stúlka. Á að giska svona 11 ára. Ég labbaði mínu sakleysislega göngulagi sem leið lá af götunni og inná göngustíg sem liggur á milli hverfa. Skyndilega tók ég eftir því að stelpan, sem enn var í býsna mikilli fjarlægð breytti skyndilega um stefnu og labbaði áleiðis að húsi einu. Í stað þess að fara að hurðinni og inn tók ég eftir því að hún staðnæmdist bak við nálægan runna. Þar beið hún átekta unz ég var farinn framhjá. Ég trúði ekki mínum eigin augum. Sá stúlkugreyið virkilega ástæðu til að fela sér fyrir mér??? Ég veit að ég var nývaknaður og er kannski ekki smáfríðasti náungi í heimi en að krakkar sjái ástæðu til að fela sér fyrir mér fékk mig virkilega til að hugsa minn gang. Ég hugsaði með mér að þetta gæti hreinlega ekki staðist. Ég ákvað að laumast til að líta við, svona rétt til að fullvissa mig um að þetta væri að gerast. Viti menn, stelpugreyið beið ennþá átekta. Taldi mig greinilega ekki kominn nógu langt í burtu svo hún treysti sér til að halda áfram leið sinni. Satt að segja var ég orðlaus. Ég gekk, áfram minn veg, niður til helja hér um bil. "Nei andskotinn" hugsaði ég með mér. Í snatri ákvað ég að snúa við. Ég veit ekki alveg afhverju, en ég bara gerði það. Mér flaug til hugar að hlaupa til stelpunnar og segjast vera alveg sauðmeinlaus. Það hefði ég þó aldrei gert. Ég var ekki nema rétt búinn að snúa mér við og taka ein tvö skref þegar stelpan kíkir fyrir hornið á runnanum sem liggur meðfram stígnum. Augu okkar mætast (samt lágmark 40 metrar á milli okkar). Skiptir engum togum að stelpugreyið tekur svo rækilega til fótanna að ég hef aldrei á ævinni séð annað eins. Eftir sit ég hugstola, svo ömurlega einmana. Ég staldraði við stundarkorn, renndi atburðarrás síðustu mínútna í gegnum huga minn án þess að komast að neinni skynsamlegri niðurstöðu.

Stuttu seinna laumaði ég mér yfir óafgirtan, pínulítinn garð, enn hugsi yfir þessu öllusaman. Mér varð fyrir tilviljun litið til hliðar og sá þá mér til mikillar skelfingar risastóran kvenmann starandi á mig í gegnum eina rúðuna. Mér leið eins og gluggaperra sem felur sig í görðum og gægist á glugga meðan hann fitlar við sig. Ég rak eðlilega upp stór augu og í einhverju fáti hrissti ég hausinn hratt og veifaði höndum, eins og sá sem vill fyrir alla muni koma í veg fyrir að vondur kall í meðal slakri bandarískri bíómynd skjóti sig af slysni. Botninum var náð. Ég hljóp að bílnum, handviss um að allt hverfið héldi að ég væri að stela bílnum og keyrði rakleiðis heim. Þar stóð ég með kökkinn í hálsinum fyrir framan spegilinn í á að giska hálftíma. Á þeim tíma rakaði ég mig, kreisti nokkra fílapensla og bar á mig öll andlitskremin sem ég fékk í fermingargjöf.

Laugardagsmorgunsfílingurinn löngu farinn.

Fyrir umþaðbil 12 árum var ég 11 ára. Þá var lífið frábrugðið lífinu í dag. Ég man ófáar stundirnar heima hjá Hjörvari í fyrstu Championsship Manager (1994) leikjunum. Man að Julian Joachim og John Aldridge voru bestir ef maður var með Leicester eða Tramere. Man líka glöggt þegar Árni G kynnti mig fyrst fyrir "internetinu", hlutur sem ég vissi ekkert hvað var, en þó vissi ég það eitt að það tók margar mínútur að skoða eins og eina mynd, slíkur var hraðinn. Í því samhengi man ég eftir þegar Gummi Ralli böstaði okkur Árna við að skoða mynd af berbrjósta konu sem Árni hafði á einhvern furðulegan en skilvirkan hátt grafið upp af þessu furðulega fyrirbæri, internetinu. Ég man hvað við skömmuðust okkar mikið, en Gummi Ralli sagði ekki orð. Hann bara hló.

Þegar ég hugsa til baka man ég sérstaklega eftir föstudögum. Föstudagar voru skemmtilegir. Klukkan sjö á föstudögum voru nefnilega strandverðir á dagskrá Sjónvarpsins (sem var vitanlega eina sjónvarpsstöðin). Þá hófust fréttir klukkan átta. Ég man að einhverra hluta vegna var CJ uppáhalds persónan mín. Ég fattaði ekki fyrr en nokkrum árum síðar hvers vegna. Á föstudögum var líka yfirleitt heimatilbúin Pizza í matinn, stundum djúpsteiktur fiskur í Orly sem var ekki síður ljúffengt. Þá var líka oft (ekki alltaf) boðið upp á gos með matnum, sem var mikill munaður á þessum árum. Þá kunni maður virkilega að meta gersemar lífsins. Ég man líka eftir laugardögum, þeir voru ekki eins skemmtilegir og föstudagar. Á laugardögum var þrifadagur heima. Góða mamma breyttist í vonda mömmu sem leyfði mér ekki að fara út að leika fyrr en ég væri búinn að taka til í herberginu mínu, skipta á rúminu og skúra. Iðulega reyndi ég á þolmörk hennar sem lækkuðu eðli málsins samkvæmt í hverri viku. Laugardagar voru þó ekki alslæmir. Á laugardögum fengum við Lilja alltaf laugardagspening. Þá fengum við hvort um sig 150 krónur, stundum 200 ef pabbi var vel upp lagður og mamma að heiman. Þá var sko hátíð. Fyrir 150 krónur mátti hæglega kaupa ís, gos og bland í poka. Til dæmis kostaði grænn lurkur 60 krónur. Eitt sinn keypti ég 75 töggur, enda kostaði stykkið bara 2 krónur.

Þetta var í gömlu góðu daga. Þá jafnaðist fundur á tómri gosflösku á við happdrættisvinning. Fyrir flöskuna fékk maður 7 krónur hjá Óla Gunn, afa hans Ottó. Til gamans má geta að enn í dag getur maður farið með tómar flöskur til Óla og fengið smápening. Eitt sinn gerðumst við Árni G og Aðalsteinn svo kræfir að brjótast inn í verbúðina sem staðsett er á röndinni, til þess að næla okkur í nokkrar flöskur sem höfðu freistað okkar í gluggasillunni í allmörg ár. Það var mikil svaðilför. Til að nálgast góssið þurftum við fara inn í einn fjórðung hússins, klifra upp brattan stiga og fara í gegnum hlera. Þar uppi var fátt nema rykið og myrkrið. Til að nálgast dósirnar þurftum við að fara niður annan þungan hlera, niður svipaðan stiga handsama dósirnar og fara sömu leið til baka. Þetta gerðum við nokkrum sinnum eitt sumarið. Eitt sinn man ég til þess að eigandi dósanna (sem voru vita verðlausar fyrir honum) var Kiddi Adda. Hann var drungalegur maður, með mikið og sítt skegg og sagði aldrei mikið. Hársbreidd munaði eitt sinn að hann böstaði okkur en okkur tókst að fela okkur bakvið eitthvað drasl. Hjartað hamaðist sem aldrei fyrr og frelsistilfinningin sem lék um okkur þegar við komum út var algjörlega ólýsanleg. Verðalunin voru heldur ekki af verri endanum. Karamellur og gos. Ég minnist þess sérstaklega að Aðalsteinn fékk sér alltaf Mars og Appelsín í glerflösku. Annað var í hans augum óþverri.

Þetta voru sko góðir tímar.

Þó mér finnist slæmt mál að færa Jónsa neðar á síðuna þá get ég ekki annað. Það er mér ljúft og skylt að tilkynna að það er farið að snjóa. Við reglubundið eftirlit, nú laust fyrir fjögur, rak ég augun í að fyrsti snjórinn fellur nú á byggðina. Það í senn hryggir mig og gleður. Það minnir mig óneitanlega á þá staðreynd að síðustu ummerki sumarsins hafa nú endanlega hörfað fyrir vetrinum. Blómin visin, laufið morknar, bráðum einnig grasið storknar. Á hinn bóginn gleður snjórinn mig líka. Hann minnir mig á að í hönd fer brátt rjúpnaveiðitímabilið en það hefst á sunnudaginn. Að því tilefni hringdi ég og fékk endurnýjun veiðileyfis á einu af skemmtilegastu rjúpnaveiðisvæðum landsins. Verst að Birta mín er á Akranesi, en saman mynduðum við í fyrra eitt harðskeyttasta og klókasta veiðidúó landsins.

Að allt öðru. Á kvikmynd.is má finna videó af tveimur drengjum á mínum aldri sem stofnuðu vídeósafnsíðuna youtube.com: Tölvunördarnir Chad Hurley og Steve Chen eru orðnir ríkir, ca. 100 milljörðum ríkari en þeir voru í janúar 2005. Vídeósíðan þeirra, You Tube, var sett í loftið 15. febrúar 2005 en Google hefur nú keypt síðuna fyrir litla 1,65 milljarða Bandaríkjadala. Hér flytja þeir notendum YouTube pistil af þessu tilefni.

Ég vil bara árétta að ég ber ekki nokkurn kala til þessara drengja. Það vottar ekki fyrir öfund af minni hálfu

Kv. Baldur

Stórvinur minn, herra Jón Norðurland sló svo um munaði í gegn á tískusýningu sem haldin var á Glerártorgi nú um helgina. Fjöldi fólks var mættur á svæðið til að berja Jón augum. Stúlkur voru í miklum meirihluta en þó mátti sjá stöku kunnug en forvitin andlit karlkynsáhorfenda. Hér að neðan er ein af fjölmörgum myndum sem teknar voru við þetta einstaka tilefni. Sjón er sögu ríkari.

Áhugasömum er bent á tengilinn hér til vinstri "Herra Jón Norðurland". Já eða klikkið hér: http://www.blog.central.is/baldur?page=viewPage&id=1086292

Kv. Baldur

Fyrir hönd Jónsa félaga míns vil ég auglýsa tískusýningu sem hann mun taka þátt í á Glerártorgi seinnipartinn á morgun. Hann segir sjálfur að það byrji 17.15 en það er hættulegt að treysta því. Lítill fugl hvíslaði því að mér að hann kæmi mjög fáklæddur fram! Enginn ætti að láta þetta framhjá sér fara! Sjálfur verð ég á staðnum með myndavél.

 
Munurinn à framhaldsskòla og hàskóla ì hnotskurn! Áfram kumpáni!

Hef hér með ákveðið að blogga á öðrum forsendum. Hér eftir mun ég blogga til þess eins að létta á mér. Ég ætla sem sagt aldrei að blogga framar til að þóknast öðrum. Það er auðvitað gaman að fá að heyra skoðanir annarra á mínum hugðarefnum en ég mun aldrei aftur krefja lesendur um komment, né kvarta yfir áhugaleysi þeirra. Umfram allt hef ég ákveðið að halda áfram að skrifa hér á þessa síðu.

---

Ég hef ákveðnar skoðanir á stjórnmálamönum. Þær skoðanir mótast ekki af útliti þeirra eða atgervi, hvorki kyni þeirra né flokki. Skoðanir mínar á stjórnmálamönnum mótast fyrst og fremst af sannfæringarmætti þeirra og trúverðugleika. Auðvitað skiptir líka máli fyrir hverju stjórmálamennirnir mæla. Þingmenn sem mæla fyrir frumvörpum, þingsályktunartillögum og nefndarálitum sem stangast á við sannfæringu mína ber ég eðlilega ekki mikið traust til. Hér á eftir ætla ég að taka fyrir nokkra þingmenn sem mér finnst ekki eiga heima í þeim flokkum sem þeir eru. Að lokum mun ég segja ykkur hver minn uppáhalds stjórnmálamaður er, og auðvitað hvern ég þoli ekki. Ég ætla samt ekki að rökstyðja neitt með neinum haldbærum rökum, aðeins því sem ég hef á tilfinningunni.

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir.  Mér finnst Þorgerður alls ekki eiga heima í Sjálstæðisflokknum. Hún er menntamálaráðherrann okkar og er mjög gáfuð og virðuleg kona, að mínu mati. Ég hef á tilfinningunni að hún vilji ekki vera í þessum flokki. Ég hef samt ekkert fyrir mér í þessu nema það að mér finnst hún allt öðruvísi en aðrir Sjálstæðismenn. Stundum velti ég fyrir mér hvort hún sé ekki bara enn á mótþróaskeiðinu. Pabbi hennar er Gunnar Eyjólfsson leikari og talþjálfunarsérfræðingur auk þess að vera gallharður kommúnisti. Til gamans má geta þess að hún er gift Kristjáni Arasyni frv. handboltakappa. Þorgerður þarf samt að passa sig, mér finnst hún vera smátt og smátt að smitast af Sjálfstæðishrokanum.

Kristinn H Gunnarsson. Ekki bróðir Þorgerðar Kristinn er í Framsóknarflokknum en sker sig svolítið úr. Hann er einfaldlega þannig gerður að hann fylgir sannfæringu sinni í hvívetna. Svoleiðis menn þrífast ákaflega illa í stjórnmálaflokkum. Ég virði Kristinn mikils, meira en aðra Framsóknarmenn, einfaldlega vegna þess að hann er sjálfum sér samkvæmur.

Guðlaugur Þór Þórðarson. Þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Merkilegur tappi. Með eindæmum kjaftfor og með meira sjálfstraust en hollt er. Eina líklega skýringin fyrir því er sú staðreynd að hann er giftur Ágústu Johnson, heilsufrík og fær líklega nóg á broddinn. Mér finnst Guðlaugur ekki passa í Sjálfstæðisflokkinn (og alls engan annan flokk). Hann talar miklu meira en flestir Sjálfstæðismenn og er svolítill gosi. Merkilegt hvað þeir treysta honum til að fara í mörg sjónvarpsviðtöl.

Dagný Jónsdóttir. Framsóknarflokknum. Rosalega klár. Held hún sé sjúklega heiðarleg. Klárlega bjartasta von Framsóknarmanna. Finnst hún samt ekki vera á réttum stað, miðað við hversu áhugasöm og metnaðarfull hún virðist vera. Uppáhalds Framsóknarmaðurinn minn, á eftir Kristni og Hjálmari Árnasyni.

Hjálmar Árnason. Framsóknarflokknum. Sá talar frá hjartanu. Þó ég sé ekki alltaf sammála honum þá finnst rökstyður hann skoðarnir sínar einstaklega vel. Maður trúir honum. Toppnáungi held ég.

Rannveig Guðmundsdóttir. Samfylkingunni. Finnst hún hreinlega ekki eiga heima á Alþingi. Get ekki að því gert en mér finnst hún glettilega leiðinleg, blessunin.

Kolbrún Halldórsdóttir Vinstri grænum. Fannst hún skelegg lengi vel en hefur hríðfallið í áliti síðustu árin. Málshátturinn "Bylur hæst í tómri tunnu" finnst mér eiga sérlega vel við Kolbrúnu. Talar og talar en það er ekki hægt að taka hana alvarlega.

Sturla Böðvarsson Samgöngumálaráðherra fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Vænsti gaur en hann nennir þessu ekki fyrir sitt litla líf, ekki frekar en Jón Kristjánsson. Var örugglega búinn að hlakka til lengi að komast að sem ráðherra, en nú sér hann að það er bara ekkert stuð! Davíð og Halldór líka hættir svo þetta er orðið eitthvað svo pointless. Gefur vonandi ekki kost á sér aftur.

Þá er komið að leiðinlegasta stjórnmálamanninum. Tveir eru þar hnífjafnir.

Pétur H Blöndal. Sjálfstæðiflokki. Pain in the ass. Algjör leiðindapési. Sagði það blákalt í viðtali að það væri bara aumingjaskapur að geta ekki lifað af 80.000 krónum á mánuði. Hann gæti það vel. Fólk yrði bara að fara vel með peningana. Þá var honum sýnt reikningsdæmi þar sem inní var húsnæðislán, leikskólagjöld og fleira, þar sem í ljós kom að launin dugðu enganveginn. "Þe þe þe þe þetta er babababara rugl, f f f f fólk verður bbababaara að spara". Ótrúlegur hrokagikkur! Þekki einn mann vel sem hefur þurft að ferðast með honum erlendis, í opinberum erindum. Sá segir líka að þetta sé algjör skíthæll og pungur, dónalegur við allt og alla, yfirlætisfullur og leiðinlegur.

Björn Bjarnason Sjálfstæðisflokki. Björn er ótrúlega óaðlaðandi manneskja. Ég get ekki fyrir mitt litla líf tekið mark á því sem hann segir. Skeit alveg á sig með yfirdrulli og dónaskap í garð Ingibjargar í borgarstjórakosningabaráttunni um árið. Vona að hann fari að hætta enda óþolandi í alla staði. Þoli hann bara alls ekki!

Mínir uppáhalds stjórnmálamenn eru tvímælalaust:

Össur Skarphéðinsson. Samfylkingunni. Finnst hann stórlega vanmetinn. Þó hann sé lífeðlisfræðingur að mennt er hann einstaklega orðheppinn og skemmtilegur náungi. Ef einhver talar út frá sannfæringu sinni þá er það Össur. Það er oft á tíðum grátlegt að horfa á menn orðhöggvast  eða rökræða við Össur. Menn líta út eins og algjörir viðvaningar. Össur rökstyður alltaf mál sitt á skeleggan en eins einfaldan hátt og mögulegt er. Hann fer aldrei á bakvið hlutina og segir alltaf það sem honum finnst. Össur heldur einnig úti mjög virkri og skemmtilegri heimasíðu (www.ossur.hexia.net)

Steingrímur J Sigfússon er annar maður sem ég met mikils og sá eini sem kemst nálægt Össuri hvað orðfærni og ræðumennsku varðar. Steingrímur,sem er jarðfræðingur að mennt er reyndar alveg afbragðs ræðumaður, orðheppinn og samkvæmur sjálfum sér hvívetna. Ég fór eitt sinn á ræðunámskeið hjá Steingrími og hafði mjög gaman af. Þessir tveir eru frábærir stjórnmálamenn að mínu mati, þó ég sé ekki alltaf sammála þeim (enda í sitthvorum flokknum), en það er önnur saga.

Ég gæti haldið nokkuð lengi áfram en nú er klukkan að verða þrjú að nóttu til svo ég held ég láti staðar numið hér. Á morgun er heimapróf í kynjafræði á dagskrá svo það er um að gera að reyna að ná smá svefni.

Kv. Baldur